Winobluszcz

Winobluszcz pięciolistkowy (Parthenocissus quinquefolia), znany też jako dzikie wino, to jedno z najpopularniejszych pnączy ozdobnych w polskich ogrodach. Pochodzi z Ameryki Północnej i charakteryzuje się imponującym tempem wzrostu – przy sprzyjających warunkach może przyrastać nawet 2–3 metry rocznie, a dorosłe egzemplarze osiągają długość 10–20 metrów.
Roślina wspina się samoczepnie za pomocą wąsów zakończonych przylgami, dzięki czemu bez problemu porasta mury, ogrodzenia, pergole, altany i inne podpory, tworząc gęste, zielone ściany. Liście winobluszczu są dłoniasto złożone, najczęściej z pięciu eliptycznych listków, o piłkowanych brzegach i długości do 10 cm. Latem są intensywnie zielone, a jesienią przebarwiają się na spektakularne odcienie czerwieni, bordowego i pomarańczu, co stanowi jego największą ozdobę.
W lipcu i sierpniu pojawiają się drobne, niepozorne, zielonkawe kwiaty, zebrane w baldachy. Po kwitnieniu rozwijają się granatowo-niebieskie, kuliste owoce – jagody o średnicy około 6 mm, które są trujące dla ludzi, ale chętnie zjadane przez ptaki.
Winobluszcz pięciolistkowy jest całkowicie mrozoodporny, bardzo odporny na zanieczyszczenia powietrza i nie ma specjalnych wymagań glebowych – dobrze rośnie zarówno na słońcu, jak i w półcieniu czy cieniu, choć na stanowiskach słonecznych liście intensywniej się przebarwiają jesienią. Roślina nie wymaga szczególnej pielęgnacji – wystarczy przycinać nadmiernie rozrastające się pędy, najlepiej wczesną wiosną przed rozpoczęciem wegetacji, aby kontrolować jej wzrost i kształt.
Winobluszcz pięciolistkowy doskonale sprawdza się jako roślina maskująca nieestetyczne elementy ogrodu, do szybkiego pokrywania dużych powierzchni, a także jako roślina okrywowa na skarpach i nieużytkach, gdzie skutecznie zapobiega erozji gleby. Dzięki swojej dekoracyjności, łatwości uprawy i odporności, jest niezastąpionym elementem w ogrodach przydomowych, parkach i przestrzeni publicznej.