Żagwin

Żagwin ogrodowy (Aubrieta cultorum) to niewielka, kobiercowa bylina z rodziny kapustowatych, należąca do podstawowych roślin skalnych. Dorasta do 5–15 cm wysokości, tworząc gęste, poduszkowate kępy z licznych, pokładających się lub zwieszających pędów. Liście są drobne, szarozielone, filcowo owłosione, o owalnym lub rombowatym kształcie i ząbkowanych brzegach, zimozielone przez cały rok.
Największą ozdobą żagwinu są drobne, czteropłatkowe kwiaty w odcieniach fioletu, różu, purpury, a także bieli, które pojawiają się bardzo obficie od kwietnia do maja, niemal całkowicie zakrywając liście. Wiele odmian powtarza kwitnienie latem, choć jest ono słabsze niż wiosenne. Po przekwitnięciu zaleca się przycięcie kwiatostanów, co stymuluje roślinę do ponownego kwitnienia i utrzymania zwartego pokroju.
Żagwin jest łatwy w uprawie i ma niewielkie wymagania – najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, w lekkiej, przepuszczalnej, umiarkowanie wilgotnej glebie o zasadowym odczynie pH. Jest mrozoodporny, choć w surowe zimy warto go okryć stroiszem. Roślina źle znosi zalanie i nadmiar wilgoci, dlatego podlewanie należy ograniczyć, szczególnie latem.
Rozmnaża się przez podział kęp lub sadzonki, rzadziej z nasion (potomstwo może nie powtarzać cech odmianowych). Żagwin doskonale sprawdza się na skalniakach, murkach, skarpach, jako roślina okrywowa, na obwódki rabat, do pojemników oraz na zielone dachy. Szybko się rozrasta, tworząc efektowne, kwitnące dywany, a jego pędy pięknie zwisają ze skalnych półek i murków.
To roślina odporna na choroby i szkodniki, długowieczna, polecana zarówno początkującym, jak i doświadczonym ogrodnikom do tworzenia barwnych, wiosennych kompozycji.