Tawuły japońskie

Tawuła japońska (Spiraea japonica) to ozdobny, wieloletni krzew pochodzący z Japonii i Chin, od lat ceniony w europejskich ogrodach za wyjątkowe walory dekoracyjne i niewielkie wymagania pielęgnacyjne. Osiąga zwykle 1–1,5 m wysokości i tworzy gęsty, półkolisty pokrój z rozłożystymi, łukowato wygiętymi pędami. W zależności od odmiany, może być jeszcze niższa, co pozwala na szerokie zastosowanie w ogrodowych aranżacjach.
Największą ozdobą tawuły są jej liście – wąskie, podłużne, ząbkowane na brzegach – które przez cały sezon zmieniają kolor: od czerwonych i żółtych odcieni wiosną, przez soczystą zieleń latem, aż po miedziane i pomarańczowe barwy jesienią. Krzew kwitnie bardzo długo, od czerwca do sierpnia, a czasem nawet do września. Drobne kwiaty, zebrane w płaskie baldachogrona na końcach pędów, mogą być białe, jasnoróżowe, ciemnoróżowe lub karminowe, w zależności od odmiany. Kwiatostany sprawiają, że krzew wygląda jak pokryty miękką, barwną tkaniną.
Tawuły japońskie są bardzo łatwe w uprawie i tolerancyjne względem stanowiska oraz gleby. Najlepiej rosną na stanowiskach słonecznych, w żyznych, umiarkowanie wilgotnych glebach, ale dobrze znoszą także półcień, okresowe susze, zasolenie i zanieczyszczenie powietrza. Są w pełni mrozoodporne i rzadko atakowane przez choroby czy szkodniki. Wymagają jedynie corocznego, wczesnowiosennego cięcia, które pobudza je do silniejszego kwitnienia i pozwala zachować ładny, zwarty pokrój.
Tawuły japońskie doskonale sprawdzają się w przydomowych ogrodach, parkach, na rabatach, w szpalerach i żywopłotach, a także w zieleni miejskiej dzięki dużej odporności na niekorzystne warunki środowiskowe. Szczególnie efektownie prezentują się w towarzystwie roślin iglastych i bylin. Popularne odmiany to m.in. ‘Little Princess’, ‘Goldflame’, ‘Anthony Waterer’ czy ‘Goldmound’, różniące się wysokością, barwą liści i kwiatów.