Świecznica

Świecznica (Cimicifuga racemosa, obecnie Actaea racemosa), zwana także pluskwicą, to jedna z najbardziej okazałych bylin ogrodowych, należąca do rodziny jaskrowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej, ale z powodzeniem uprawiana jest również w Polsce. Roślina tworzy gęste kępy dużych, trójdzielnych, pierzastych liści, które mogą przybierać barwy od zielonej po ciemnobrunatną, w zależności od odmiany. Wysokość świecznicy w okresie kwitnienia sięga od 120 do nawet 200 cm, a średnica kępy może wynosić 60–120 cm.
Największą ozdobą są wysokie, smukłe kwiatostany o długości 40–60 cm, złożone z setek drobnych, białych lub kremowych kwiatów, które rozwijają się nierównomiernie, tworząc efekt płonącej świecy – stąd polska nazwa rośliny. Kwiaty pojawiają się od lipca/sierpnia do września, wydzielając intensywny, niezbyt przyjemny zapach, który przyciąga owady zapylające, zwłaszcza muchy i chrząszcze. Po przekwitnięciu na łodygach pozostają ozdobne, suche mieszki z nasionami.
Świecznica najlepiej rośnie w miejscach półcienistych lub cienistych, na glebach żyznych, próchniczych, stale umiarkowanie wilgotnych i przepuszczalnych. Wymaga stanowisk osłoniętych od wiatru i nie toleruje suszy – niedobór wody może prowadzić do słabego kwitnienia lub zamierania młodych roślin. Szczególnie odmiany o ciemnych liściach powinny być chronione przed bezpośrednim słońcem. Roślina jest w pełni mrozoodporna, ale w przypadku ostrych zim warto ją okryć warstwą ściółki.
Świecznica to bylina odporna na choroby i szkodniki, łatwa w uprawie, polecana do sadzenia jako soliter lub w grupach na tle innych bylin, drzew i krzewów. Pięknie prezentuje się na cienistych rabatach, w ogrodach naturalistycznych i leśnych. Oprócz walorów ozdobnych ma także właściwości lecznicze – jej kłącza wykorzystywane są w ziołolecznictwie, m.in. przy dolegliwościach menopauzalnych i reumatycznych.