Łubin

Łubin (Lupinus) to roślina strączkowa z rodziny bobowatych, ceniona zarówno w ogrodach ozdobnych, jak i w rolnictwie. W ogrodach najczęściej spotyka się łubin trwały (Lupinus polyphyllus) i mieszańcowy (Lupinus × hybridus), które dorastają do 50–120 cm wysokości i tworzą krzaczasty, rozgałęziony pokrój. Charakterystyczną cechą łubinu są dłoniasto złożone liście, składające się z kilku do kilkunastu lancetowatych listków, które nadają roślinie lekko egzotyczny wygląd.
Największą ozdobą łubinu są długie, kłosokształtne kwiatostany, osiągające nawet 50 cm długości. Kwiaty występują w wielu barwach: białej, żółtej, różowej, purpurowej, czerwonej, niebieskiej, fioletowej, często są także dwubarwne. Kwitnienie przypada na czerwiec–lipiec, a niektóre odmiany mogą powtarzać kwitnienie w sierpniu. Po przekwitnięciu pojawiają się strąki z nasionami – należy pamiętać, że są one trujące.
Łubin jest rośliną łatwą w uprawie – najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych, w żyznej, przepuszczalnej, umiarkowanie wilgotnej glebie o odczynie obojętnym lub lekko zasadowym, choć poradzi sobie również na glebach piaszczystych i gliniastych. Nie znosi przesadzania, dlatego warto od razu wybrać dla niego stałe miejsce. Roślina jest w pełni mrozoodporna, odporna na suszę i dobrze sprawdza się zarówno w ogrodach wiejskich, naturalistycznych, jak i w nowoczesnych kompozycjach. Dodatkową zaletą łubinu jest zdolność wiązania azotu z powietrza, dzięki czemu wzbogaca glebę i poprawia jej żyzność.
Łubin to nie tylko piękna ozdoba rabat i kwiat cięty, ale także roślina przyjazna dla pszczół i motyli, wspierająca bioróżnorodność ogrodu.