Kuklik

Kuklik (Geum) to rodzaj bylin obejmujący około 50 gatunków występujących w strefie umiarkowanej i chłodnej obu półkul. W Polsce w stanie dzikim rośnie pięć gatunków, m.in. kuklik pospolity (Geum urbanum), kuklik zwisły (Geum rivale) i kuklik górski (Geum montanum). Rośliny te osiągają wysokość od 20 do 100 cm, tworząc zwarte kępy z liśćmi skupionymi u nasady pędów oraz mniejszymi liśćmi wzdłuż łodygi. Liście są pierzasto podzielone, karbowane lub ząbkowane, często tworzą przyziemną rozetę.
Kwiaty kuklika pojawiają się od maja do października, w zależności od gatunku. Są pięciopłatkowe, najczęściej żółte (np. kuklik pospolity), pomarańczowe lub czerwone (np. kuklik chilijski), rzadziej białe. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub w luźnych kwiatostanach na szczytach pędów, u niektórych gatunków są zwisające (np. kuklik zwisły), u innych wzniesione. Po przekwitnięciu tworzą charakterystyczne, kuliste owocostany złożone z licznych, suchych niełupek, często zakończonych haczykowato, co ułatwia rozsiewanie przez zwierzęta lub wiatr.
Kuklik jest rośliną łatwą w uprawie – preferuje stanowiska słoneczne lub półcieniste, gleby żyzne, przepuszczalne i umiarkowanie wilgotne. Jest w pełni mrozoodporny, dobrze znosi polskie warunki klimatyczne i nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Młode liście kuklika są jadalne, a korzeń niektórych gatunków wykorzystywany jest w ziołolecznictwie ze względu na charakterystyczny zapach i właściwości lecznicze.
Kuklik doskonale sprawdza się na rabatach, obrzeżach, w ogrodach naturalistycznych i jako roślina zadarniająca. Dzięki długiemu okresowi kwitnienia i różnorodności odmian stanowi cenny element kompozycji ogrodowych, przyciągając owady zapylające i wprowadzając kolor do ogrodu przez większą część sezonu.