Grujeczniki

Grujecznik japoński (Cercidiphyllum japonicum) to efektowne, liściaste drzewo pochodzące z Japonii, Chin i Korei, cenione za niezwykłe walory dekoracyjne i łatwość uprawy. Dorasta w polskich warunkach do 10–15 metrów wysokości, często tworzy formy wielopniowe o szerokostożkowej lub zaokrąglonej koronie, a jego cienkie, zwisające gałęzie nadają mu malowniczy pokrój.
Największą ozdobą grujecznika są sercowate, drobne liście z wyraźnym unerwieniem. Wiosną liście rozwijają się w odcieniach brązowo- lub fioletowoczerwonych, latem przybierają zdrowy, zielony kolor, a jesienią spektakularnie przebarwiają się na żółto, pomarańczowo, czerwono lub łososiowo – często na jednym drzewie można podziwiać całą paletę barw. W okresie opadania liście wydzielają intensywny, słodki aromat przypominający karmel, piernik lub przypalony cukier, co czyni grujecznik unikatowym wśród drzew ozdobnych.
Gatunek ten jest dwupienny – kwiaty męskie i żeńskie pojawiają się na osobnych osobnikach, są drobne, czerwone, rozwijają się od marca do maja, często przed rozwojem liści, ale nie mają znaczenia ozdobnego. Owoce to małe mieszki z drobnymi, skrzydlatymi nasionami.
Grujecznik najlepiej rośnie na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, w żyznej, próchniczej, lekko wilgotnej glebie o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego. Jest odporny na mróz i choroby, nie wymaga intensywnej pielęgnacji, choć młode okazy warto okrywać na zimę w chłodniejszych rejonach kraju. Źle znosi długotrwałą suszę – wymaga umiarkowanie wilgotnego podłoża.
Drzewo to sprawdzi się zarówno jako soliter, jak i w grupowych nasadzeniach, na tle trawnika lub w większych ogrodach. Dzięki spektakularnym przebarwieniom i aromatycznym liściom, grujecznik japoński to jeden z najpiękniejszych i najbardziej oryginalnych gatunków drzew ozdobnych dostępnych w Polsce.