Floks

Floks (Phlox), znany również jako płomyk, to rodzaj roślin obejmujący około 70 gatunków, z których większość pochodzi z Ameryki Północnej. W Polsce najczęściej uprawiane są floksy wiechowate (Phlox paniculata), które dorastają do 120 cm wysokości i tworzą kępy wzniesionych, sztywnych pędów zakończonych okazałymi wiechami kwiatów. Kwiaty występują w szerokiej palecie barw: od białych, przez różowe, czerwone, fioletowe, aż po niebieskie, często z kontrastowym oczkiem.
Floksy kwitną latem – od lipca do sierpnia, a regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów może przedłużyć okres kwitnienia. Rośliny te są cenione za intensywny, miodowy lub ziołowy zapach, który przyciąga motyle, pszczoły i trzmiele. Floksy są miododajne i doskonale nadają się na kwiat cięty.
Najlepiej rosną na stanowiskach słonecznych lub półcienistych, w żyznej, próchnicznej, lekko wilgotnej glebie o odczynie lekko zasadowym. Wymagają regularnego podlewania, szczególnie w okresach suszy, oraz ściółkowania, które pomaga utrzymać wilgoć i ogranicza ryzyko chorób grzybowych. Floksy są bylinami dobrze zimującymi w polskich warunkach i nie wymagają specjalnej ochrony przed mrozem.
W ogrodach spotyka się zarówno wysokie odmiany (np. floksy wiechowate), jak i niskie, okrywowe gatunki (np. floks szydlasty), które tworzą zwarte kobierce kwiatów. Dzięki różnorodności gatunków i odmian, floksy mogą być wykorzystywane na rabatach, skalniakach, w ogrodach naturalistycznych i jako rośliny okrywowe. Są roślinami stosunkowo łatwymi w uprawie, choć bardziej wymagające odmiany potrzebują żyznej gleby i regularnej pielęgnacji.
Nazwa „phlox” pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego „płomień” i nawiązuje do jaskrawo wybarwionych kwiatów tych roślin. Floksy to nie tylko ozdoba ogrodu, ale również element tradycji i nostalgii, często spotykany w wiejskich ogrodach i na działkach.